Huiswerk, maar voor wie…door de ogen van de instructeur

15567
DELEN

Heel vaak gaat er door mijn gedachte heen:  Ik moet ook eens langs een B/L/M wedstrijd gaan. Gewoon zonder een paard, als toeschouwer. Observeren, als we het een woord moeten geven. Kijken hoe mijn leerlingen het doen, hoe die wedstrijden gaan. Wat moet er getraind worden voor welk niveau. Hoe ziet een B/L/M cross eruit voor een amateur?

Om zo een eerlijk mogelijk beeld te krijgen, probeer ik er dan ook zo blanco mogelijk in te gaan. Of beter gezegd, ik probeer mezelf te verplaatsen in één van de deelnemers. Hoe ervaren zij een wedstrijd, wat zijn de uitdagingen, waar halen ze vertrouwen uit? Hoe gaan ze er mee om, maar bovenal; de paarden, onze teamspeler in dit spelletje.

Nadat ik de cross heb gelopen en onderweg verschillende kreten heb gehoord, weet ik eigenlijk zonder nadenken waar de problemen volgens de deelnemers zullen zijn. Hier komen we ook meteen bij een interessant punt. Iedereen kent het wel… er is een hindernis waarbij enkele deelnemers stil blijven staan om deze uitgebreid te bespreken waarom dit dan zo moeilijk is en blijven dat dan ook met zoveel mogelijk verschillende mensen bespreken. Mijn eerste gedachte is… niet raar vinden als je paard hier straks ook lang gaat staan, dit om even de hindernis te bespreken. Want ja, zo heb je immers ook het parcours verkend. Met deze gedachte roep ik mijzelf weer tot de orde. Het gaat hier tenslotte niet om mijn gedachten, maar om mezelf te verplaatsen in de deelnemers. Waarom gebeurt dit, missen ze het zelfvertrouwen? Worden ze onzeker gemaakt door andere deelnemers? Is de cross te dik gebouwd voor het niveau of willen ze boven hun niveau rijden?

De verschillende opties neem ik mee in mijn gedachten, terwijl ik onderweg ben naar het losrijterrein. Want daar begint het. Vaak genoeg kijken we alleen wat er in de ring en het terrein gebeurt, maar de winst zit echter vaak  genoeg in het losrijden. Het duurt even om alles wat ik zie onder woorden te brengen. Er is zeker een markt voor leuke en brave paarden, maar ik denk dat er weinig van over blijft wanneer deze niet goed gereden worden. Nu is dat op zichzelf best een gedurfde uitspraak en zal niet door iedereen op prijs worden gesteld, maar dan wordt er in ieder geval wel even over nagedacht en dat is op zichzelf al winst.

Het begint niet alleen bij het rijden van een paard, het begint bij je paard! Zo zie soms op een wedstrijd paarden met een wintervacht van de vorige winter er nog op. “Ja, mijn paard kan moeilijk door z’n vacht heen komen”. Vraag jezelf dan af hoe kan dit? Help hem op z’n minst met een scheer patroon, en dan heb ik het niet over een hartje op z’n kont.  Of paarden, die niet willen nageven, vanwege een niet passend zadel. Niet vergeten, er ligt wel een bijpassend dekje op die bij de springschoenen matchen. En zo kan ik nog wel even door gaan. Echter zou ik het voor al die paarden wel fijn vinden als hun trouwe baasjes hier beter mee om zouden gaan. Ligt hier winst voor de dierenartsen bij de keuring? Of de KNHS jury die bij de dressuur, springen en cross staan?

Mijn gedachten dwalen weer af en ik moet me weer focussen! We zijn nog steeds bij het losspringen. Je ziet duidelijk ziet wie de professionals zijn en wie niet. Dat is voor mij geen storend punt, echter zit er wel ergens een grens. Iedereen kent ze wel, van die hele werkwillige paarden. En een amazone of ruiter, die dan als oplossing heeft bedacht een scherper bit, dat het paard dan totaal scheef en niet meer recht over het midden springt is niet erg. Want het paard remt….. en dat is precies het stukje waar het dus mis gaat. Dat hele kleine stukje is je voorbereiding op je springparcours en nog beter…je voorbereiding van de cross, waar je straks met een hoger tempo over bijvoorbeeld twee smalletjes wilt. Handig wanneer je paard dan remt, maar jammer genoeg wel scheef en niet over het midden.

Ik ga terug naar mijn missie, hier komen observeren en mezelf te verplaatsen in de deelnemers. Best moeilijk moet ik toegeven. Door de jaren heen heb ik bij het lesgeven moeten leren, dat diegene die les heeft niet dat “kleine stukje” waar ik het hier net over had, altijd begrijpt. Daar heb ik wel begrip voor gekregen, maar dan kom je meteen bij een groter probleem. Als je dit stukje aan iemand wilt leren, betekent dit vaak dat diegene een langere weg in moet slaan. Een weg van leren voelen, leren het paard begrijpen en het gaan begrijpen dat de langste weg uiteindelijk vaak de kortste weg is. Bijvoorbeeld een scherper bit lost op dat moment wel iets op, maar dat het zeker niet de uiteindelijke oplossing is.

De Eventingsport groeit in Nederland, maar dit betekent niet dat het niveau automatisch mee groeit. Er is ontstaat een soort van wildgroei van deelnemers die deze mooie wedstrijden echt moeten zien te overleven. Of ze het zelf door hebben of niet, daar ben ik nog niet helemaal uit. Wel is er huiswerk, maar huiswerk voor wie? Moet de KNHS regelementen gaan veranderen, want met B+4 winstpunten ben je al L startgerechtigd. En jij en ik weten dat er genoeg “makkelijke” B of L wedstrijden zijn waar je dan kan beginnen….. Moeten de mensen, die les geven in deze prachtige sport, professioneler worden of zich meer verantwoordelijk voelen. Er zijn tal van mogelijke oplossingen. Of misschien zie ik als enige dit probleem?

2 REACTIES

  1. Nu ben ik zelf geen ruiter, dus ik ga zeker niet zeggen wat wel of niet goed is, maar herken zeker zaken uit het artikel. Als fotograaf zie ik ook regelmatig groepjes deelnemers discussiëren bij een bepaalde hindernis. En dat is soms vermakelijk om te volgen. Wat volgens mij best interessant is om hier te posten hoe jullie, deelnemers, daarmee omgaan. Welke tactiek gaan jullie in de cross toepassen om deze, op voorhand lastige hindernis, toch succesvol te overwinnen? Beïnvloed dit jullie rijden en zo ja hoe dan?

  2. Leuk om het eens vanuit de kant van de instructeur te lezen! Hoewel deze niet erg verschilt van mijn waarneming, al ben ik een B-ruiter die zelfs met het driedubbele aantal benodigde punten nog niet naar de L overstapt. Ik verbaas mij ook over de soms matige voorbereiding, slechte conditie van paard en ruiter(!) en de quickfix-oplossingen (o.a. Bitten). Hoewel ik de laatste ook zeker bij andere disciplines veel zie terugkomen. Bij wie de verantwoordelijkheid ligt? Bij de ruiter! Maar ik denk zeker dat instructeurs kunnen bijdragen. Geef leerlingen zelfinzicht mee, ik denk dat het vooral daar aan ontbreekt.

    Arie, om op jouw vraag terug te komen, dit beïnvloed mijn rijden zeker, maar meestal niet in negatieve zin. Ik loop de cross het liefst een dag van tevoren, stop om goed te kunnen kijken bij lastige lijntjes, luister ook zeker naar de meningen van anderen, kijk als het lukt nog een paar ritten van anderen, gebruik mijn gezonde verstand en raadpleeg eventueel mijn instructeur. Daarna ga ik lekker slapen, word ik wakker met een goed doordacht plan en probeer ik dat plan uit te voeren. Je kunt van anderen altijd iets leren, maar je zult je gezonde verstand moeten gebruiken en je eigen plan moeten maken. Maar… dan zal de ruiter wel voldoende zelfinzicht moeten hebben…

Comments are closed.