De magie van het wereldkampioenschap

DELEN
WEG -1408315964
Foto: EventingPhoto.com

Het Nederlandse Eventing team heeft historie geschreven in Normandië. Wie van te voren had gezegd dat de Oranje ruiters wel even brons zouden halen, was waarschijnlijk voor gek verklaard. Om voor landen als Australië, Frankrijk en Nieuw Zeeland te eindigen moet je wel wat in huis hebben. Daarom was de doelstelling om bij de eerste zes op zichzelf al ambitieus.

En toch is het niet zo vreemd dat de equipe van Martin Lips als derde is geëindigd. Er werden immers al zeer goede resultaten behaald tijdens het EK in Malmö vorig jaar en dit jaar onder andere in Badminton en Luhmühlen. Ook de terugkeer van Merel Blom in het Oranje is een kwalitatieve aanvulling enRumour Has It heeft meerdere malen bewezen goed te kunnen presteren op het hoogste niveau.

Had Nederland geluk op de slotdag of was het juist Australië en Frankrijk die pech hadden? Geen van beide. Er is geen sprake van geluk of pech in de sport. Het gaat om het beste resultaat over alle onderdelen en dat gaat verder dan drie disciplines waarin gereden moet worden. Ook de veterinaire keuringen zijn onderdeel van het spel. Dat ondervond onder andere Ludwig Svennerstal, die besloot om zijn paard niet voor een herkeuring aan te bieden, nadat deze eerder naar de holdingbox werd verwezen.

Einde wedstrijd dus voor de jonge Zweed. Dit geeft aan hoe belangrijk het is om de paarden gezond en in goede conditie te hebben en te houden. Hoe bepalend de keuring kan zijn ondervond ook het Britse team, nadat High Kingdom van Zara Phillips bij de twee keuring naar de holdingbox moest. Zij hadden nog maar drie teamruiters en het afkeuren van High Kingdom zou tot gevolg hebben gehad dat er geen zilver zou zijn voor de Britten.

Nederland heeft vanaf het begin van de wedstrijd meegedaan om de medailles. Na dressuur waren de onderlinge verschillen klein en in de Cross Country verloren andere landen één of meerdere teamleden.

Een val of diskwalificatie is onderdeel van de sport. Het gaat erom de juiste balans te vinden tussen het nemen van risico’s en het ‘op safe’ rijden. Ook in dit geval geldt ‘no guts no glory’ en guts hadden de Nederlanders in Normandië. Daar waar het mogelijk werd geacht werd er risico genomen en reden zij de kortste maar moeilijkste route, terwijl op een andere hindernis juist voor het alternatief werd gekozen.

Dit vereist inzicht in eigen kunnen en bewust zijn van de mogelijke gevolgen. En deze beslissingen hebben tot het gewenste resultaat geleid. Dat er risico’s zijn bewees Merel Blom die een langsloper had op hindernis 31 en in split second moest beslissen om alsnog het alternatief te springen. Een besluit welke achteraf de juiste bleek te zijn geweest.

Vaak word er gezegd dat het afsluitende springparcours een loterij is, maar wanneer dit het geval is dan zouden we dit onderdeel wel administratief afhandelen. Nee, het springen is wel degelijk een wedstrijdonderdeel en als het goed is net zo selectief als de dressuur en de Cross Country. Dus het feit dat Nederland pas bij het springen kon opklimmen naar het brons was geen geluk, maar het resultaat van buitengewoon goed rijden.

Dat Andrew Heffernan tijdens de persconferentie de andere landen waarschuwde voor de Dutchies, getuigd van strijdlust en vertrouwen in eigen kunnen. Toch moeten we met enige bezorgdheid naar de toekomst kijken. Als Nederland hebben we niet de beschikking over een ruime keuze aan paarden. Wel hebben we meerdere ruiters die eerder bewezen hebben ook te kunnen acteren op het vier-sterren niveau, maar beschikken momenteel niet over de paarden hiervoor.

Het feit dat Michael Jung met zijn reserve paard toch nog, ogenschijnlijk gemakkelijk, zilver haalt en bronzen medaille winnaar William Fox-Pit één week na het WK weer met drie paarden aan de start van Burghley verschijnt, zegt genoeg.

Het is fantastisch dat de Olympische kwalificatie binnen is, maar om daar ook echt voor de medailles te strijden zal men ook voldoende paarden ter beschikking moeten hebben. Gelukkig is daar nog twee jaar de tijd voor en worden er nu paarden opgeleid richting het vier sterren niveau.

Hopelijk heeft de Nederland op het volgende WK ook de luxe positie van een ruime keuze aan ruiters en paarden en kunnen we weer eindigen op het podium. Tot die tijd kunnen we de komende vier jaar genieten van het feit dat onze ruiters brons hebben gehaald in Normandië. En dat verdient alle waardering en mogen we trots zijn op het gehele team.